• Angela Frings

Zuid-Bali, het toeristische zuiden

Bijgewerkt: 20 apr 2019

Onze laatste vier nachten op Bali zouden we gaan doorbrengen in het zuiden van het eiland. We overnachtten in Nusa Dua, wat eigenlijk niet heel veel meer is dan een lange straat aan het strand waaraan veel grote hotels staan. Wij verbleven in het Hotel Nikko Bali Benoa Beach. Het was een groot hotel, je zou het ook wel een resort kunnen noemen. Het hotel is gebouwd in Indonesische stijl en de ontvangsthal deed statig aan, vanuit waar je zo kon doorlopen naar het restaurant en via daar de grote, groene tuin in liep met een groot zwembad, inclusief een bar ín het zwembad. Liep je nog wat verder, dan liep je zo direct het strand op en de zee in. De kamers waren meer dan prima en waren netjes en ruim. Het ontbijt was mega uitgebreid en er was voldoende keus tussen typisch Indonesische ontbijtgerechten, ultra healthy fruit keuzes, of meer westerse opties.


Als je hotel niet in Nusa Dua ligt zal je hier niet zo snel komen, maar op zich is het een prima plek om te verblijven en om vanuit hier andere plekken in het zuiden te bezoeken. Overnacht je in Nusa Dusa, ga dan zeker eten bij Bumbu Bali aan de hoofdweg JI Pratama. Ze hebben twee locaties, zo’n vijfhonderd meter van elkaar verwijderd, omdat ze wel moesten uitbreiden aangezien de vraag om bij hen te eten groter was dan de plekken die ze hiervoor hadden. Bumbu Bali One lag pal naast ons hotel, en daar zijn wij dus geweest. We hebben er de meest heerlijke rijsttafel ooit gehad. Tijdens dat we daar zaten leerden we dat ze daar ook echte Balinese kookcursussen geven. De koks nemen je dan ’s morgens mee je eigen boodschappen doen, waarna je alles samen met hen gaat bereiden en uiteindelijk zelf opeet. Als we dit van tevoren hadden geweten hadden we dit zeker gedaan, maar dat was nu helaas te laat. Gelukkig konden wij alsnog genieten van alle kookkunsten van de koks.



Ook zijn wij op een avond tijdens een wandelingetje na het eten beland bij The Sports Bar & Grill van het Peninsula Beach Resort, gelegen aan de andere kant van ons hotel. Het is een ontzettend schattig houten barretje wat op houten palen staat en alles straalt echt een tropisch sfeertje uit. Het is niet per se een echte culturele plek, maar we hebben er heerlijke drankjes gedronken en genoten van onze avond. Zeker een afzakkertje waard.


Uiteraard zagen we Putu, die inmiddels wel wat meer was geworden dan alleen maar onze taxichauffeur, nog een aantal keer tijdens onze laatste dagen hier. Allereerst nam hij ons mee naar koffieplantage One Bali Agro. En dit was niet zomaar een koffieplantage, maar eentje waar ze ook kopi luwak maken, één van de duurste koffiesoorten ter wereld. Deze koffie is zo duur omdat de koffieboon een bijzonder proces doorloopt. Hij wordt namelijk gegeten door de luwak, een dier, waarnaar de pit van de boon weer uit de ontlasting wordt gehaald, en uiteindelijk wordt gewassen, gedroogd en geroosterd, om er vervolgens koffie van te maken. Zeker bijzonder, en de koffie smaakte hartstikke goed. Daarnaast kregen we nog een uitgebreide thee proeverij tussen de rijstvelden.



Vanuit de plantage reden we door naar Pura Tanah Lot, één van de meest bezochte tempels van Bali. De tempel staat op een rots in de zee, en afhankelijk van of het eb of vloed is kan je er wel of niet naartoe lopen. Er is inmiddels wel een hele toeristische attractie van gemaakt, maar hoe eerder op de dag je gaat, hoe rustiger het er nog is. Toch hoort deze tempel wel op je must see lijstje thuis.



Ook bezochten we Pura Luhur Ulu Watu, een andere belangrijke tempel op het zuidwestelijke puntje van het eiland, met indrukwekkende kliffen rondom. Maar we kwamen hier niet alleen maar voor deze tempel. Pura Luhur Ulu Watu is namelijk ook het decor van één van de meest bekende kecak uitvoeringen. De kecak is een rituele dans waarvan de oorsprong al heel ver teruggaat. Er worden geen muziekinstrumenten gebruikt, maar de zang van de klank tjak in verschillende ritmes en tempo’s door elkaar dient als muziek, en daar wordt met dans een verhaal op uitgebeeld. Ik vond het echt een ontzettend bijzondere ervaring om zo’n kecak mee te maken. De locatie en de zonsondergang tijdens de uitvoering maakten dit nog eens helemaal af.



De reden waarom ik het zo leuk vind om in aanraking te komen met de lokale bevolking van de plek waar ik op dat moment ben, is dat je op die manier een heel intiem kijkje krijgt in het echte leven van de mensen daar. Wij kregen via Putu dan ook wel een heel bijzonder inkijkje in zijn dorp Jimbaran. Hij nodigde ons namelijk uit om de crematie van twee van zijn dorpsgenoten bij te wonen. Voor Nederlandse begrippen is dit heel ongepast, maar daar loopt eerlijk waar het hele dorp uit voor zo’n gebeurtenis. En dan bedoel ik ook echt het hele dorp. Iedereen verzamelde zich bij het huis van de overledene. Na een tijdje werd hij zijn huis uitgedragen en werd de kist in een soort van draagbare tempel gezet. De geestelijke die de ceremonie leidde nam hier ook in plaats. Toen vormden alle dierbaren een stoet, met allerlei offers bij zich, en begeleidden zij de kist richting het crematorium. De rest van het dorp, inclusief wij, liepen hier achteraan. Het was een zeer muzikale ‘optocht’ en er was dan ook geen enkel moment dat er geen muziek werd gemaakt of niet werd gezongen.

Eenmaal aangekomen op een open veld, dat als crematorium dient, werd de overledene uit de ‘troon’ gedragen, zelfs uit de kist gehaald en tussen wat bamboeschotten gelegd. Daar legde iedereen vervolgens alle offers bij. Het is gebruikelijk dat er meerdere overleden personen tegelijk worden gecremeerd, dus even later kwam de andere overleden dorpsgenoot op dezelfde manier aan. Na wat gezang en gebeden werden de gasbranders klaargemaakt, en zag je duidelijk hoe de daadwerkelijke crematie was begonnen. Naderhand moesten we een klein ritueel ondergaan om onszelf ‘schoon te maken’. Ik vond het mega indrukwekkend om mee te maken. In het begin voelde ik me wel wat ongemakkelijk en opgelaten en wilde ik niet gezien worden als een toerist die even aapjes kwam kijken, maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat men onze aanwezigheid en interesse juist waardeerden en ze wilden ook dat ik voldoende foto’s van alles zou maken. Een heel bijzondere ervaring.



Daarna nam Putu ons mee naar zijn huis. Hij woont daar met zijn vrouw, twee kinderen en nog wat oudere familieleden. Hun huis was eigenlijk gewoon een omheinde binnenplaats, met twee halfopen kamertjes waar iedereen sliep, en een familie altaar. Er was geen duidelijke verdeling qua kamers zoals wij dat kennen. Als afsluiting van dit bezoekje aan zijn dorp zijn we nog met zijn drieën wezen eten.



’s Avonds aten we bij Ganesha Café op Jimbaran Beach wat ook weer een belevenis was. Bijna alle tentjes aan dit strand werken op dezelfde manier. Bij binnenkomst werden we meegenomen naar de grote bakken water waar alle vissen in zwommen. Het was de bedoeling dat wij zelf ons, op dat moment nog levende, maal zouden uitzoeken. We kozen uiteindelijk een kreeft en een vis uit, met toch wat schuldgevoel naar hen toe, en op basis van hun gewicht werd de prijs vastgesteld. Terwijl wij naar ons tafeltje op het strand liepen, gingen onze kreeft en vis naar de keuken, en een half uurtje later lagen ze op ons bord.

Op onze laatste dag zijn we nog een middagje naar Kuta geweest, om traditiegetrouw weer een nieuw Hard Rock Café op ons lijstje erbij te kunnen zetten. Buiten dat hadden we niet echt veel in Kuta te zoeken en als je je rewards bij het Hard Rock Café niet hoeft op te schroeven, dan zou ik hier ook lekker wegblijven. Wel hebben we er op het strand van onze laatste zonsondergang op Bali genoten.



Uiteraard reed Putu ons uiteindelijk weer veilig naar het vliegveld. Het was tot het laatste moment nog even spannend of we wel terug konden vliegen naar Nederland, vanwege een uitgebarsten vulkaan op Lombok, maar onze vlucht vertrok (helaas) toch. Ik had het niet erg gevonden als we nog een paar dagen noodgedwongen hadden moeten blijven, integendeel, ik had er stiekem zelfs al wel op gehoopt! Bali was alles wat ik had gedacht en gehoopt, en nog meer. Ik hoop hier nog een keer terug te komen, en dan wil heel graag meer het noorden van het eiland ontdekken. Maar voor nu, selamat tinggal!

39 keer bekeken

CONTACT?

Vul een contactformulier in of chat met ons via het chatwolkje rechts onderin.

© 2019 by De Wereldmeisjes

  • White Facebook Icon
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now